Wat is uveïtis?

Uveïtis is een ontsteking van de "uvea" van het oog. Het op gel lijkende oogvocht dat zich in het midden van het als een bal uitziende oog bevindt, wordt omgeven door een vlies dat uit 3 lagen bestaat.

De buitenste laag is de witte, harde oogrok die we de sclera noemen; de binnenste laag is het netvlies (retina) dat ons in staat stelt te zien; in het midden bevindt sinds de uvea. Een onsteking van de uvea wordt uveïtis genoemd. De uvea bevat adertjes die het oog voeden. Een ontsteking van de uvea heeft een invloed op alle oogweefsels. Deze situatie kan aanleiding geven tot een ernstige vermindering van het gezichtsvermogen.

Uveïtis is een ziekte die kan behandeld worden. Buiten enkele zeldzame gevallen, kan het oog dankzij een goede coördinatie tussen de patiënt en de arts herstellen. Ook na de behandeling moet de patiënt elke drie maanden op controle komen. Omdat de ziekte zich kan herhalen, mogen die controles niet onderbroken worden of moeten andere symptomen i.v.m. andere organen aan de oogarts medegedeeld worden. Bijvoorbeeld optreden van aften in de mond, huidvlekken ...

Oorzaken van uveïtis

Bij 30 % à 40 % van de patiënten met een uveïtis aandoening wordt de reden voor de oorzaak ervan niet gevonden. Uveïtis kan ontstaan door verschillende factoren zoals virussen, schimmels en parasieten. Maar het kan ook als een symptoom in het oog van een andere ziekte die in het lichaam aanwezig is optreden. Daarom moet de ziekte d.m.v. verschillende tests onderzocht worden. Daarbuiten kan uveïtis samen met een systemische ziekte optreden. Als voorbeeld daarvan kunnen we de ziekte van Behcet aanhalen.

Volgende ziektes kunnen uveïtis veroorzaken: de ziekte van Behcet, infecties (door bacteriën, virussen, parasieten of schimmels), ziektes die van andere lichaamsdelen naar de ogen overgaan (tuberculose, syfilis, herpes, toxoplasmose etc.), oogtrauma’s, immunologische ziektes, reumatische aandoeningen, sommige darmziektes (colitis ulcerosa).

Verschijnselen van uveïtis…

Uveïtis in het voorste deel van de uvea: tijdens de acute periode heeft de patiënt last van rode ogen, een wazig zicht, een vermindering van het gezichtsvermogen, pijn rond de oogkas, overgevoeligheid voor licht en slierten in het beeld. Ontsteking van het achterste deel van de uvea: de symptomen zijn een wazig zicht en een vermindering van het gezichtsvermogen. Ontsteking in het middelste deel van het oog: plots verlies van het gezichtsvermogen; bij weefletsels kan een blijvend zichtverlies ontstaan. Bij voorkomen van uveïtis in de andere delen van het oog en bij letsels, ontstaat een vertroebeling van het zicht; zolang de macula niet aangetast is, bestaat er geen gevaar voor blijvend gezichtsverlies

Hoe wordt uveïtis gediagnosticeerd?

Wat de intensiteit van de ontsteking ook mag zijn, uveïtis is een ernstige ziekte die een onmiddellijke behandeling vereist. Wanneer men te laat met de behandeling begint, ontwikkelt de ziekte zich verder en kunnen er blijvende nevenverschijnselen ontstaan zoals vervormingen in de pupil, staar of verhoging van de oogdruk.

Omwille van het typisch ziektebeeld van deze aandoening kan de diagnose onmiddellijk gesteld worden. Maar desondanks en vooral wanneer de ontsteking het achterste deel van het oog treft, moeten er, teneinde te kunnen vaststellen in welke mate het gezichtsvermogen bedreigd wordt en om de efficiëntie van de behandeling te kunnen volgen, geavanceerde technieken zoals angiografie, echografie of electroretinografie (ERG) toegepast worden. Heden ten dage bijvoorbeeld stelt het gebruik van infracyanine groen (ICG) tijdens de angiografie ons bij verdachte gevallen in staat om de juiste diagnose te stellen. Van zodra u symptomen krijgt moet u een oogarts raadplegen, want uveïtis kan blijvende letsels als gevolg hebben.

Uveïtis wordt met geneesmiddelen en oogdruppels behandeld. Men gebruikt vooral corticosteroïden en pupilverwijderende druppels. Bij ernstige gevallen van uveïtis kan het gebruik van systemische geneesmiddelen noodwendig zijn. In dergelijk geval kan het voorkomen dat er in het oog verdere complicaties optreden zoals bv. glaucoom (hoge oogdruk), staar of het ontstaan van nieuwe adertjes. Eén van de belangrijkste punten bij de behandeling van uveïtis is er zorg voor te dragen dat de ziekte opgevolgd wordt. Patiënten met uveïtis ondervinden in hun dagelijks leven geen hinder ten gevolge van hun ziekte. Maar indien er meerdere symptomen optreden en er door het gebruik van de oogdruppels nevenwerkingen ontstaan, mag de patiënt geen auto besturen en geen activiteiten uitvoeren die een risico inhouden. Het is uiterst belangrijk dat de patiënt de door de arts voorgeschreven behandeling regelmatig en nauwlettend volgt. De reden daarvoor is dat sommige bevindingen tijdens de observatie kunnen naar voor komen. Dit is dan weer op zijn beurt belangrijk om de diagnose en de behandeling aan te passen. Wanneer uveïtis snel vastgesteld en de behandeling onmiddellijk aangevat kan worden, kan het zichtvermogen gehandhaafd of zelfs verbeterd worden. Een snelle diagnose, een juiste behandeling, een regelmatige en precieze opvolging en een goede samenwerking tussen de patiënt en de arts kunnen het oog redden.

De ziekte van Behcet

Deze ziekte werd in 1937 voor het eerst door Ord. Prof Dr. Hulusi Behcet beschreven. De ziekte van Behcet is een ziekte met drie hoofdsymptomen: aften in de mond, uveïtis in de ogen en wonden op de geslachtsdelen.

Het is principieel een vaatontsteking die, naast het oog, ook in verschillende lichaamsdelen zoals de huid, de gewrichten of het vertering- en het zenuwstelsel kan optreden. Deze ziekte komt het meest voor in de landen die op de zogenaamde zijderoute liggen, zoals in de landen rond de Middellandse Zee, Turkije, Japan en Israël. Dit betekent dat genetische factoren sterk bepalend zijn. Indien de ziekte niet behandeld wordt, kan na 2-3 jaar blindheid optreden. Omdat de ziekte heden ten dage beter gediagnosticeerd kan worden en er betere behandelingsmethoden gebruikt worden, is 80 % van de behandelingen succesvol.

Bij de ziekte van Behcet zorgt de aandoening van de ogen, het brein- en zenuwstelsel en de grotere vaatwegen voor een vermindering van de levenskwaliteit van de patiënt. Wanneer men beschouwt dat de ziekte van Behcet in Turkije veelvuldig optreedt, is een vroege herkenning des te belangrijker.